Kraków. Nawet późne godziny wieczorne nie przeszkadzały turystom w zwiedzaniu rynku Starego Miasta. Było nawet dużo przyjemniej niż w dzień. W pobliskich hotelikach, barach i restauracjach, aż roiło się od ludzi, często imprezowiczów. Ale nie tylko tam. Na zewnątrz, mimo że nastawała noc, było ciepło. Przyuliczne latarnie oświetlały dróżki prowadzące wzdłuż krakowskich kamienic. Ludzie spacerowali, wodząc wzrokiem po wszystkim, co czyniło to miasto tak pięknym i klimatycznym. W niektórych z nich, zapierała duma ze swojego pochodzenia. Aż tętniło historią, spokojem, ludzkością i pasjami. Wielu utalentowanych Polaków opierało się o ceglane ściany budynków, grając na instrumentach. Nie widać tu smutku, już nie. Nic dziwnego, że miasto to przyciąga ludzi tak cudownych, nie tylko z Polski, ale także z zagranicy. Nic dziwnego, że i oni się tu pojawili. Pokochali to miasto, pokochali Polskę. Pokochali tę atmosferę.
W jednej chwili zostali otoczeni przez fanów. Było ciemno, ale oni świecili jak srebrzyste gwiazdy na niebie. Świecili swoją osobowością, swoim talentem. Bracia. Jared i Shannon z jednej krwi. Tomo też już był ich bratem. Śmiali się, byli szczęśliwi, składali autografy i rozmawiali z ludźmi. Nie olewali ich. Nigdy tego nie robią. To nie w ich stylu.
Po kilkunastu minutach wybrali się do knajpki za rogiem. Niedrogiej, zwyczajnej o prostej nazwie: "Posiłek". Niektórzy nie zwracali na nich uwagi, ale większość wpatrzona w nich jak w obrazek, śledzili każdy ruch, nadsłuchiwali każde słowo. Nastał szmer i zewsząd można było usłyszeć przyśpieszone uderzenia serc. Dźwiękiem przypominały muzykę z perkusji, na której gra Shannon. Tę grę, którą słychać w piosenkach, w tle, która tak pięknie zgrywa się z dźwiękami gitar, głosem Jareda. Wyobraź sobie to. Siedzisz sobie w sobotni, ciepły lipcowy wieczór w knajpce i nagle przez drzwi, ot tak, wchodzi trójka aniołów. W sumie, zwyczajnych ludzi, ale w Twojej głowie są aniołami, które od niedawna były marzeniem, a teraz są spełnionym snem. Ile razy człowiek układa sobie scenariusze ze swoimi idolami w roli głównej? Ile razy marzy o tym, aby dowiedzieli się o Twoim istnieniu? A może nawet stali się Twoimi przyjaciółmi? I nagle jest taka szansa. Potrzeba wiary, kochana rodzino, wiary - "All we need is faith".
Zwyczajnie usiedli, by za chwilę zamówić swoje ulubione, polskie danie. Wiecie, o które chodzi, prawda? Więc zwyczajnie usiedli, by za chwilę zamówić pierogi. Wiecie chyba z czym? A jak nie, to ja napiszę.
Podeszła kelnerka. Dziwić się, że w ogóle zdołała. By zapytać po prostu:
- Co podać?
Nie obeszło się bez dziwnych gestów, które wykonywała, bez przyczyny. Ale każdy ją rozumiał. Pewnie w jej głowie jeszcze niedawno przecierało się mnóstwo obrazów, w których Jared, Shannon i Tomo siedzą w samolocie do Meksyku, bądź Afryki, albo po prostu gdzieś na plaży w Los Angeles. A w rzeczywistości chodzili drogą, którą ona zwykle podąża od domu do pracy, by w końcu znaleźć się tam, gdzie ona. W zwykłej restauracji o prostej nazwie: "Posiłek". Stojąc nad nimi, patrząc w ich oczy, a w szczególności oczy Jareda przypominające spokojną taflę oceanu, w których mieści się ogrom uczuć zupełnie nieokreślonych. Dopóki nie spotkają się z kartką papieru, które na nią wyleje, a potem wyśpiewa wkładając w to całe serce.
Chciała zapewne rzucić im się w ramiona, krzycząc wniebogłosy jak bardzo ich kocha, ale starała się zachować powagę, by nie wyjść na psychofankę. "Keep calm Gośka, keep calm" - może uspokajała się w myślach.
I nadszedł wielki moment, gdy z płuc, przepływając przez usta, wydostało się powietrze uwalniając przy tym słowa. Ten dźwięk był najpiękniejszym dźwiękiem jaki sobie mogła tylko wyobrazić w tamtej chwili. Mogła sobie wyobrazić, ale nie wyobrażała, bo działo się to naprawdę.
- Poproszę pierogi...
Oczywiście na tych słowach się nie skończyło, ale Gośka dobrze wiedziała co im podać i Jared nie musiał kończyć, ale ona mu pozwoliła i to z tak wielką przyjemnością. Już na początku zanotowała zamówienie, zanim mężczyźni cokolwiek powiedzieli, ale chciała to usłyszeć. Wtedy chciała tylko słuchać i słuchać. W jej głowie wielokrotnie przeszło słowo "pierogi" i za każdym razem na jej twarzy samowolnie pojawiał się szeroki uśmiech, jakby usłyszała, że trafiła szóstkę w totka, a nawet lepiej.
-...pierogi z kapustą i grzybami raz oraz z mięsem razy dwa - dokończył.
Dziewczyna stała tak jeszcze osłupiona przez chwilę, przetwarzając każde słowo od nowa. Tomo zaczął chichotać, chowając buzię w bluzę, a Shannon odchrząknął i mrugnął do brata z uśmiechem. Jared tylko, oj, żeby tylko, przyglądał się jej i powiedział, że wygląda uroczo. W końcu i te słowa do niej dotarły i omal by nie zemdlała, gdyby nie jej kolega - Rafał, który także był kelnerem. Na szczęście zdołał szybko zaprowadzić ją do kuchni.
Ostatecznie zamówienie zostało przyjęte i już za kilka minut było gotowe. Większość ludzi przyglądało się chłopakom, jak zajadają i zarazem zachwalają pierogi, za którymi tak tęsknili. Pewna część gości "Posiłku" jak zaczarowana, nie mogła od nich odlepić wzroku, jednocześnie wzdychając i podziwiając każdy ich ruch.
Przed dwudziestą pierwszą, mężczyźni wyszli. I może Gośka wraz z innymi gośćmi restauracji pozostaną tylko epizodem w ich życiu. Ale jedna osoba poznana tej nocy, w tym mieście stała się kimś więcej. Nie była ona znana, nie była ona gwiazdą estrady, modelką, czy kimś bardzo ważnym jak chociażby Obama. Była zwykłą dziewczyną. Najzwyklejszą, co czyniło ją niezwykłą.
Amelia siedziała na drodze wyłożonej kostką brukową przy jednej z kamienic. Było tam cicho i ciemno. Ale gdy tą drogą podążyło trzech aniołów, za nimi pobiegła garść następnych, rozkojarzonych fanów marzących o zdjęciu lub autografie od swoich idoli. I nagle, spokojne miejsce przobraziło się w coś na kształt hucznej, nocnej parady. Dziewczyna, która nuciła pod nosem piosenkę Imagine Johna Lennona, ani trochę nie zainteresowała się panującym nieopodal niej przedstawieniem. Uśmiechała się tylko, patrząc raz na twarz Jareda, Shannona i Tomo, raz na niebo, powtarzając: "Imagine all the people, living for today..."
Usłyszawszy to Jared, wybiegł z tłumu, podchodząc do dziewczyny, która sprawiała wrażenie niezainteresowanej ich obecnością. Tłum ludzi i brat z Tomo nagle ucichli, wodząc wzrokiem za Jaredem.
- John Lennon - powiedział z przekonaniem Jared.
- Zgadza się. - Brunetka ponownie spojrzała w niebo, wciąż uśmiechając się szczerze. - Wiara czyni cuda.
- Jakie cuda?
- Wiedziałam, że jesteście w Krakowie. Miałam dość gonienia za marzeniami, nie miałam już sił. Dlatego postanowiłam wierzyć, że same otworzą się przede mną. Zadziałało. Dzięki Wam. Dzięki Waszej muzyce, a w szczególności jednej z nich, sami wiecie której.
- Wierzyłaś, że jak zaśpiewasz Imagine, to zwrócisz na siebie naszą uwagę, aniżeli biegając za nami? - uśmiechnął się.
- Oczywiście. To było celowe. Skoro wiedziałam, że jesteście w okolicy, to postanowiłam działać. A byłam przekonana, że jak zaśpiewam, nie przejdziesz obok mnie obojętnie. W końcu, odrobinę połączyłeś się z rolą Lennona. Poza tym, skoro już ze mną rozmawiasz, chciałabym Wam podziękować za wszystko. Nie sądziłam, że kiedykolwiek będę miała taką okazję. Ratujecie mnie, ratujecie moje życie. Każdego dnia dziękuję Bogu za Wasz talent, za Waszą muzykę, za Was, bo przeważnie ona mnie powstrzymywała na duchu, gdy przyjaciół nie było. Zapewne, słyszycie takie słowa codziennie po kilkanaście razy od milionów fanów, ale nie mam z tym problemu. Chcę żebyście wiedzieli, że jestem Wam wdzięczna.
Mało brakowało, a jeszcze trochę i Tomo by utopił się w morzu swoich łez. To był piękny widok. Najpiękniejszy jaki Amelia kiedykolwiek widziała i kiedykolwiek mogła zobaczyć. Shannon uśmiechał się szczerze, a Jared usiadł obok dziewczyny i pocałował ją w skroń.
- City Of Angel. You're my Angel.
Dziewczyna była silna i szczerze powstrzymywała się od szalonych napadów szczęścia, by nie przerazić swoich idoli, na których czekała cały dzień. Jej wnętrze skakało ze szczęścia, a serce prawie nie wyskoczyło. Tylko w jej głowie tworzyło się pytanie: "Kim dla nich jestem?", "Kim dla nich się stanę?".
Szczere komentarze? No to prosze bardzo, o malo co sie nie poplakalam przy koncowce, mowie calkiem serio! Masz swietny styl, mimo ze to pierwszy rozdzial, to juz sie wciagnelam i na pewno bede tu wracac. :) Musialam przeczytac koncowke kilka razy, zeby naprawde do mnie dotarla i za kazdym razem byla ta sama reakcja, czyli lzy w oczach. xd Podziwiam. <3
OdpowiedzUsuńOjej, jak mi miło, naprawdę. Dziękuję z całego serca!
UsuńHmm. Let's take a glimpse.
OdpowiedzUsuńCóż... styl masz niezły,ale wymaga jeszcze wielu poprawek,zarówno stylistycznych,jak i pracy nad interpunkcją,bo i tu nie jest idealnie. Nie jestem betą/oceniającą,ale mam oko wyczulone na takie drobiazgi,gdyż nie lubię,kiedy ktoś psuje nasz język...
Jestem ciekawa,jak to się dalej potoczy,będę zerkała raz na jakiś czas ;)
Pozwolę sobie również zaprosić Cię do siebie: www.little-things-from-the-notebook.blogspot.com
(to opowieść związana zarówno z Marsami,jak i Linkin Park)
Życzę dużo weny,pozdrawiam :)
S.
Ładnie to napisałaś :) Zapowiada się ciekawa historia i już dziś mogę Ci obiecać, że będę tu wracać i przeżywać wszystko razem z bohaterami. A te dwa zdania: "Stojąc nad nimi, patrząc w ich oczy, a w szczególności oczy Jareda przypominające spokojną taflę oceanu, w których mieści się ogrom uczuć zupełnie nieokreślonych. Dopóki nie spotkają się z kartką papieru, które na nią wyleje, a potem wyśpiewa wkładając w to całe serce." są takie prawdziwe. I jednym słowem odnośnie końcówki - piękna :)
OdpowiedzUsuńPIĘKNE! PIĘKNE! ;') Zakochałam się w Twoim opowiadaniu, obserwuje i czekam na więcej. <3
OdpowiedzUsuńhttp://cos-innego45.blogspot.com/
http://welcome-to-the-black-parade1.blogspot.com/
Jej , kurczę jest dopiero 1 odcinek a ja już zakochałam się w tym opowiadaniu.
OdpowiedzUsuńŚwietnie piszesz i świetnie zapowiada się ta historia. Czekam z niecierpliwością na następny odcinek.
Życzę dużooo weny :D